Zoveel mogelijk bij je dragen om een gevoel van veiligheid te creëren.

De touwen snijden in mijn handen.

Thuis is relatief.

Hoe ga je om met de pijn als je op een manier de dolksteek kunt steunen?

Leegte is al te veel.

Gewoon even zijn.

Laura

Tegenover een moment van achterlaten staat een moment van thuiskomen. Tegenover een moment van loslaten staat een moment van vastpakken. Vasthouden. Nooit meer loslaten.

Ontelbaar veel mensen verschijnen in een moment van eeuwigheid in de doorgang tussen daar en hier. In ieder van hen denk ik hem te zien, totdat hij werkelijk de hoek om komt en het is alsof ik in de ogen van een vreemde mijn prins herken. Er volgt een kus die aandoet als de eerste. Daarna een geluidloze woordenstroom alsof ik hem in een vertraagde droom aanschouw. Ten slotte slaakt mijn hart een zucht en is alles weer vertrouwd.

Laura

Gisteren is geschiedenis geschreven. Wereldgeschiedenis, dat zouden wij Nederlanders graag willen geloven, maar Nederlandse geschiedenis, daar hoeft geen twijfel over te bestaan. In twee dagen zijn de politieke kaarten volledig opnieuw geschud. GroenLinks, D66 en ChristenUnie zijn opgestaan en hebben verantwoordelijkheid genomen, VVD en CDA aan hun kant geschaard, PvdA, SP en PVV in de oppositiebanken gedrongen. Dat Nederland zich volmondig op de borst klopt met deze wandelgangencoalitie – inclusief een van trots stralende minister-president die in dit hele proces geheel onzichtbaar was – is Nederlands eigen en acht ik overdreven, maar dat met deze daad de slapende politiek een stap heeft gemaakt het vertrouwen van de burger terug te winnen, kan toch zeker worden gesteld.

De grote faler in dit geheel is naar mijn mening de PvdA. Dit was het moment om op te komen voor de mensen die jij als partij vertegenwoordigt. Opkomen betekent dan ook niet kritiek leveren op de mensen die handelen, opkomen betekent plaatsnemen aan de onderhandelingstafel, want het heft in eigen handen zul je in Nederland toch nooit krijgen. Als de op een na grootste partij in het Parlement en in samenwerking met GroenLinks had de PvdA verschil kunnen maken, maar in plaats daarvan kiest de partij ervoor passief in de Zetels der Oppositie te blijven hangen. Niet meer dan logisch dat er dan een akkoord uitkomt dat niet ‘sociaal genoeg’ is. Samsom heeft een grote inschattingsfout gemaakt, die hij ook na de uitnodigingen van de onderhandelende partijen niet heeft recht gezet en wat doet lijken dat hij de politiek gewoon niet begrijpt.

Ik ben trots op mijn partij dat zij is opgestaan om mij te vertegenwoordigen zonder de eigen principes te hoeven verloochenen. Er zijn successen, er zijn punten om bij te slikken, dat is wat de situatie vereist, dat is hoe politiek werkt en na de verkiezingen zien we wel wat er met de nieuwe verhoudingen te bereiken valt. Sap heeft zich bewezen en ik hoop dat haar daadkracht zich in zetels zal vertalen.

De dag van gisteren is de reden waarom ik Politicologie ben gaan studeren. De politiek leeft, de politiek bruist, de politiek verrast. En dat daar slapende periodes voor nodig zijn, dat moeten we dan maar voor lief nemen.

Laura

Vanochtend vroeg heb ik Rick op de trein gezet. Afscheid nemen vind ik een van de ergste dingen die er bestaan. Het impliceert achterlaten en achtergelaten worden. Rick heeft lang gedroomd van deze reis en met die wetenschap weet ik me ook best wel te redden. Maar het is dat moment van loslaten waarop het hart zich vastklampt. Toch ben ik de knoop in mijn maag dat zich heimwee laat noemen langzaam aan het kwijtraken. Ik huil gezonde tranen omdat mijn geliefde voor even niet fysiek tegenover me aan tafel, naast me op de bank of tegen me aan in bed aanwezig is. Maar ook al bevinden we ons ieder aan de andere kant van de wereld, wat overigens een onvoorstelbaar idee is, we weten beide dat we nooit echt van elkaar verwijderd zijn. Skype doet de afstand redelijk verdwijnen en onze harten zijn altijd samen!

Liefste Rick, ik wens je een geweldige reis toe waarin je dromen waarheid zullen worden! Ondertussen tel ik de nachten af tot we elkaar weer kunnen knuffelen…

Laura

Ik ben trots op hem, omdat hij een betekenisvol stukje collectieve geschiedenis en daarmee collectieve identiteit draagt. Aan de andere kant van de wereld werd hij geboren in de stilte voor de storm. Een onwetend jongetje van vier moest als product van de koloniale samenleving leven van motten en bladeren. De rest van zijn jonge jeugd beleefde hij zorgeloos in het midden van de strijd. Toen die gestreden was, werden de tropen ingeruild voor stinkende laarzen in Friesland. ‘Geef nooit je Nederlandse paspoort af’ was het motto van zijn eigen vader die niet lang meer tastbaar bleef.

Ik ben trots op hem, omdat hij zijn eigen leven zelfverzekerd richting geeft. Pas na zijn scheiding op relatief jonge leeftijd begon hij aan zijn studentenleven, waarvan de wilde verhalen mij vaag zijn. ‘Het is nooit te laat om te leren’, had zijn moeder hem meegegeven. Voor theater kiezen omdat dat je grootste zwakte is, illustreert zijn moed. Ooit begonnen bij de Mulo kon hij uiteindelijk – het blonde opdondertje al aan zijn zijde – een universitair diploma in zijn zak steken.

Ik ben trots op hem, omdat hij eigen is. Voor zijn rustige manier van door het leven gaan ben ik hem dankbaar. In zijn manier van denken kunnen anderen hem wellicht niet altijd begrijpen, maar hij denkt voor zichzelf, verdiept zich en gaat de discussie aan. Hij doet wat hij leuk vindt en doet niet wat hij niet leuk vindt.

Ik ben trots op hem, omdat hij voor me zorgt, zich om me bekommert, me advies geeft, en me tegelijkertijd vrij laat in mijn keuzes en de persoon die ik ben.

Ik ben trots op hem, omdat hij mijn vader is.

Van harte gefeliciteerd met je verjaardag papa!

Laura

“En toen…” Dat is de staat waarin het menselijk individu zich bevindt na afloop van een actie waar het zich lange tijd naartoe heeft gewerkt. Nee, het is de staat waar ik me op dit moment in bevind, omdat ik net mijn laatste tentamen van deze periode heb gemaakt en ik me nu even niet meer kapot hoef te werken. Deze staat bestaat uit verschillende fases, heb ik uit de ervaring van meerdere tentamenperiodes kunnen vaststellen.

1. YES!
Napeinzend over die ene lastige vraag lever je de stapel antwoordvellen in bij de meestal sikkeneurige surveillant, je loopt naar de deur, het daglicht valt in je gezicht en dan dringt het tot je door: je bent klaar! Vrij! VRIJ!

2. Wat nu?
Uitgelaten kom je thuis. Je ploft neer op het dichtstbijzijnde meubelstuk waarop neer te ploffen valt en kijkt verdwaasd om je heen. Zeeën van tijd, maar wat er in godsnaam mee te doen?

3. ZUCHT.
Je hoofd loopt leeg. Je energie lekt weg. Erg fijn, zeeën van tijd zonder verplichtingen, maar eerst slaat de onderdrukte stress zijn klauwen uit. Oververmoeidheid en hoofdpijn zijn het gevolg.

4. Zen.
Je hebt bijgeslapen en uitgerust. De Universiteit vraagt nog even niets van je. Tenminste… je negeert de berichten van enthousiaste docenten over cursushandleidingen en voorgeschreven literatuur. Er is alleen plaats voor vrije tijd. Je komt weer tot jezelf.

5. Hernieuwde start.
Het hele circus begint opnieuw: goede voornemens voor een efficiëntere studieaanpak, motivatiedips halverwege, jezelf in quarantaine plaatsen, complete focus op de tentamens en een nieuw “en toen”-moment.

Maar vooralsnog geniet ik van mijn welverdiende vrijheid!!!!!!!!!

Laura

[11 april 2012]

Twee weken geleden reed een vrachtwagenchauffeur een meisje dood. Plots losgerukt van haar onwetendheid op weg naar school en van de rest van haar leven. Het had iedereen kunnen overkomen, maar het was háár lot. Er lagen bloemstukken, brieven en kaarsen. Natgeregend. De tragiek van het leven steekt je bij dat gezicht recht door het hart. Een man probeerde de herdenkingsplek te fatsoeneren terwijl auto’s voorbij raasden zoals ze altijd hadden gedaan. Hij bracht zijn handen tegen elkaar, boog zijn hoofd voor haar en wilde weg lopen, maar kon niet. Hij keek me aan: “Stom he. Verdómme.”. Mijn medelevende blik gaf hem de kracht zich om te draaien en achter te laten. De plek, niet het verdriet.

Dit is een bericht zonder boodschap, een moment uit een dag

Laura

Kom je op een plek die sinds je laatste bezoek van lang geleden in omvang lijkt geslonken, terwijl eigenlijk jij degene bent die is gegroeid, dan weet je dat het een plek van herinneringen is.

Het buurtzwembad is zo’n plek. De glijbaan waar ik vroeger voor vreesde is niet meer. Ik ergerde me altijd aan de oude mensen die zich op zondagochtenden, het tijdstip waarop het bad van de kinderen was, zuchtend en zigzaggend een weg om de ronddrijvende matten probeerden te banen. De oude mensen ergerden zich aan de kinderen die op zondagochtenden, het tijdstip waarop het bad van de banentrekkers was, gillend en onoplettend van alle kanten kwamen aan gedoken.

Wanneer ik op mijn rug door het water glijd, trekt het grijze plafond aan me voorbij. Met mijn oren onder water en enkel het geluid van mijn eigen ademhaling in mijn hoofd voelt het alsof ik weer het vijfjarige meisje op zwemles ben.

Vanuit het bad bekeek ik vaak de borden van vrolijke nijlpaarden aan de muren, waarop de baden waren genummerd van één tot en met vijf. De gekleurde lintjes hebben nog lange tijd aan mijn badpakje geprijkt. Nu zijn de nijlpaarden onopvallend en versleten. Waren ze dat toen ook al? Is het mijn ervaring die verandert terwijl de omgeving hetzelfde blijft? Zelfs het trapje dat mijn knie destijds tot bloeden bracht, het litteken nog zichtbaar, is dezelfde.

Ik wilde zo snel mogelijk van zwemles af zijn. In elf maanden haalde ik mijn diploma A en B. Een klein blond mormeltje in een grote chloorzee. Het plastic bankje waar vandaan mijn ouders trots en zenuwachtig toekeken is nog steeds niet van zijn plek gehaald, nog steeds niet in elkaar gezakt. Opa was er ook. Iedere keer dat ik langs zwom ging hij staan, wachtte tot ik voorbij was, zakte weer neer. Iedere keer dat hij ging staan betekende voor mij een baan minder te gaan.

Hoe ouder ik word, hoe minder ik wens dat de banen aan me voorbij gaan.

Ik ben nog jong.

Laura

Laura die energie krijgt van sporten en er zelfs vrolijk van wordt: een jaar geleden had ik hier met zelfspot om gelachen, een sporttype ben ik nooit geweest, maar nu is het werkelijkheid! Met een afwisseling van BOM (bewegen op muziek), fitness, hardlopen, baantjes trekken in het zwembad en binnenkort dansen hou ik mezelf met enthousiasme drie keer per week aan het sporten. De belangrijkste drijfveer is dat ik me gezond voel en dat gevoel is heerlijk!

Laura

Was het toeval dat ze voor mijn neus de maaltijdsalade pakte waar ik al zestig lange seconden naar stond te zoeken? Had ze me toen al aan mijn achterkant herkend? Aan mijn houding, mijn haar, mijn geur?

Het steekt. De vriendschap die al bijna langer stuk is dan dat hij heeft geduurd. Hij is stuk. Langzaam afgebrokkeld en uiteindelijk ingestort, de grond onzichtbaar door brokken en gruis. Hij is stuk. Was hij over geweest, dan was het puin al lang weggeruimd. Hij is stuk en de stukken steken in onze blote voeten.

Julia blijft de kapotte vriendin zolang ze wegkijkt van kruisende blikken. Ik had haar graag gedag gezegd. Zodat het over kon zijn.

Met een natte rug verliet ik de winkel.

Laura